E konkret Beispill: De Quentin kënnt aus sengem Automatismus eraus
D’4I™-Method gëtt méi kloer, wann ee gesäit, wéi se am Alldag wierkt.
Huele mir de Quentin. Hien ass roueg, onofhängeg a ganz analytesch. An enger Aarbechtsversammlung, besonnesch wann hien d’Thema net ganz beherrscht oder vill Erwaardunge ronderëm sech spiert, zitt hien sech éischter zeréck. Hien observéiert, denkt no, analyséiert… a seet wéineg.
Dëst Verhalen ass him vertraut. Et huet him dacks gehollef. Mee heiansdo hält et hien och zeréck.
1. Identifizéier — Gesinn, wat geschitt
Wärend enger Versammlung bemierkt de Quentin säi Wonsch, sech zeréckzezéien. Säin normale Reflex wier, déi aner schwätzen ze loossen an d’Situatioun aus Distanz ze analyséieren.
Dës Kéier observéiert hien einfach, wat a sengem Banneschte geschitt.
Hien erkennt d’Angscht, net genuch Informatiounen ze hunn, eppes Ongenaus ze soen oder sech vun der Grupp iwwerfuerdert ze fillen. Virun allem versteet hien, datt säi Schweigen net onbedéngt eng bewosst Wiel ass: et ass en Automatismus.
Hie probéiert en nach net ze änneren.
Hie gesäit en.
An dës éischt Distanz verännert schonn eppes: Wat hie beobachte kann, muss hien net méi steieren.
2. Integréier — Ophale géint sech selwer ze kämpfen
De Quentin kéint sech fir säi Verhalen kritiséieren: Firwat sinn ech nach ëmmer esou? Firwat ass et esou schwéier, einfach d’Wuert ze huelen?
Hie wielt eppes anescht.
Hien erkennt, datt dëse Reflex en Deel vun him ass an datt en iergendwann wahrscheinlech eng gutt Ursaach hat.
Mat e bëssen Humor kann hie sech souguer soen:
„Dat ass esou typesch ech!“
Hie muss sech net entschëllegen, well hien ass, wéi hien ass. Hie probéiert säi Verhalen och net ze rechtfäerdegen.
Hien hëlt et un.
Dës Akzeptanz setzt Energie fräi: De Quentin muss net méi gläichzäiteg géint d’Versammlung a géint sech selwer kämpfen.
3. Innovéier — Eppes anescht probéieren, och wann et ganz kleng ass
Bei der nächster Versammlung decidéiert de Quentin net, op eemol extrovertéiert ze ginn.
Dat wier just eng aner Manéier, sech selwer ze forcéieren.
Hie wielt einfach eng kleng Handlung, déi fir hien ongewéinlech ass.
An engem Moment, wou hien normalerweis geschwiegen hätt, hëlt hien d’Wuert. Net fir eng laang Analys ze presentéieren oder ze beweisen, datt hien alles beherrscht. Hie seet einfach, wat hie gesäit a wat hien an deem Moment denkt.
E puer Sätz ginn duer.
D’Reaktioun vu senge Kolleginnen a Kollegen iwwerrascht hien. Si lauschteren him no, gräife seng Iddi op a stellen him Froen.
Näischt Aussergewéinleches ass geschitt.
An awer ass eppes anescht: De Quentin huet entdeckt, datt et tëscht Schweigen an alles musse beherrschen, éier ee schwätzt, nach eng aner Méiglechkeet gëtt.
Dat ass innovéieren: an eng bekannt Situatioun eng Handlung aféieren, déi do virdrun nach net war.
4. Inspiréier — Unerkennen, wat sech verännert huet
No der Versammlung kéint de Quentin direkt bei déi nächst Saach iwwergoen.
Amplaz dovun hält hien e puer Momenter an.
Hie bemierkt, wat hie grad erlieft huet, a schreift et a säi Carnet de bord: wat hie gefillt huet, wat hie probéiert huet a wat hien iwwerrascht huet.
Hie feiert keng „nei Versioun vu sech selwer“.
Hien erkennt einfach, datt hie seng Fräiheet ze wielen e bëssen erweidert huet.
An nach eppes geschitt: Well hien et sech erlaabt, e bëssen méi präsent ze sinn, ouni een impressionéieren ze wëllen, verännert seng Aart a Weis ze sinn och seng Relatioun mat deenen aneren.
Hie probéiert net ze inspiréieren.
Hien inspiréiert, well hie méi hie selwer ass.
Vum Reflex bei d’Wiel
De Quentin huet säi Besoin no Distanz net ofgeschaaft an och seng analytesch Fäegkeet net opginn. Dat géif bedeiten, e wäertvollen Deel vu sech selwer ze verléieren.
Hien ass einfach net méi dovun agespaart.
Identifizéier huet him erlaabt, säin Automatismus ze gesinn.
Integréier huet him erlaabt, en unzehuelen ouni sech ze verurteelen.
Innovéier huet him erlaabt, eng nei Handlung auszeprobéieren.
Inspiréier huet him erlaabt, hir Wierkung ze erkennen an d’Erfarung lues seng Aart a Weis ze sinn veränneren ze loossen.
D’4I™-Method seet dem Quentin net, wat hie soll ginn.
Si erlaabt him, eppes vill Méi Wesentleches erëmzefannen:
d’Méiglechkeet ze wielen.