Univers

E puer Spuere vum Wee

Hannert all Buch sti Plazen, Begéinungen, Objeten a Momenter. Hei sinn e puer Spueren dovun.

Päerd lafe fräi duerch d’Stepp.
FräiFräiheet ass net d’Feele vun enger Richtung. Si ass eng Beweegung, déi vu bannen kënnt.
De Guy Wathieu virun den Dünen a Mongolei.
Virun der OnendlechkeetWat d’Landschaft méi grouss gëtt, wat den Ego méi kleng gëtt.
Eng roueg Begéinung mat engem Hond ënnerwee.
VertrauenE puer Begéinunge fänken un, ier Wierder gebraucht ginn.
De Monsieur Guy an d’Chipy an engem liichte Moment.
LiichtegkeetEescht ze entdecken heescht net, sech selwer ëmmer eescht ze huelen.
Eng Exploratioun ënner der Waasseruewerfläch.
D’Element wiesselenAus sengem gewinnten Element erauszegoen, kann de Bléck op sech selwer veränneren.
De Saz „I am enough“ um Wee.
I am enoughOphale baussen no der Erlaabnis ze sichen, sech selwer ze sinn.
Eng Silhouette follegt Spueren iwwer eng Dün.
De Wee no bannenAll Schrëtt an d’Welt mécht och e Wee no bannen op.
Eng Begéinung an e Bléck mat engem Kand.
Sech erkennenHeiansdo ginn e puer Sekonnen duer, fir datt zwou Welten sech erkennen.
De Guy Wathieu mat oppenen Äerm an der Stepp.
OphuelenD’Welt net méi wëlle besëtzen. Se einfach ophuelen.
E laachende Portrait vum Guy Wathieu.
Do sinnFreed brauch net ëmmer eng aussergewéinlech Landschaft.
Eng Wanderung un der bretonescher Küst.
WeidergoenWeidergoen heescht net ëmmer wëssen, wouhin ee geet.
Roueg virun der Landschaft vun der Bretagne.
D’RouWäit kucken, fir méi no ze héieren.
D’Chipy sëtzt an engem Fotell.
Ganz noDat Aussergewéinlecht verstoppt sech och an deem, wat näischt verlaangt.